Rittap

De gekste wedstrijd ooit. Ik (en Tessa natuurlijk) hebben hem beleefd. Stress, huilen, superveel lachen, melig zijn, en verbazing hebben allen hun rol gespeeld bij deze wedstrijd. Ik ga even met je terug in de tijd…

Naar de dinsdag voorafgaand. Tessa blesseert zich als ze door haar voet heen gaat. Enorm vervelend natuurlijk, maar we hebben alle hoop. Want Tessa houd zich rustig, forceert niets en kan al gauw weer normaal lopen. Zaterdag avond probeert ze het even uit, en ze weet zeker dat het hem gaat worden. Wij gaan naar de wedstrijd!!

Het wordt zondag, de dag van de wedstrijd. Alles is klaargezet om naar Poeldijk toe te gaan, en ik wordt wakker om kwart over zeven. Ik ondertussen aangekleed en al, gaat de telefoon. Het is een huilende Tessa, ze is weer door haar voet heen gegaan. Uit onmacht weet ik niets te zeggen, trek mijn wedstrijdpantalon weer uit en ga in gewone kleding naar de wedstrijd toe.

Daar aangekomen realiseer ik me iets: “K*t, het NK!” Want, deze wedstrijd mochten we helemaal niet missen want anders konden we niet naar het NK. Kees, de dansleraar, was lichtjes boos. Want natuurlijk moesten we naar het NK. Het was 09.15 en ik belde Tessa. Al doe je maar een Engelse Wals huppelend, als we in die ronde staan gaan we naar het NK toe!! Maar ze nam niet op. Ook bij haar thuis werd niet opgenomen. En ik stresste hem, en stresste hem, en stresste hem. Het is 10.00, de eerste ronde Ballroom begint. En Glenn zegt: “Waarom zijn we haar niet gaan halen?” En ik krijg een ingeving, schreeuw tegen Glenn “eerste ronde latin, kom we gaan” en ik schiet de auto in.

Niet veel later (vind je het gek, 160-170 over de snelweg richting huis) staan we bij Tessa. Ik leg in hele snelle taal alles uit, ze kan ietwat lopen en ik neem haar mee. Snel naar mijn huis, snel mijn kleding pakken. Weer snel terug naar Poeldijk. Je snapt wel dat dit enorm stressy allemaal ging.

Het was niet zozeer de vraag of we op tijd waren, maar mochten we nog meedoen? Kregen we dat rugnummer? Nou, we kregen hem. Al omkledend maak ik nog een geintje tegen iemand van mijn dansschool. “Zul je zien, doen we dalijk nog finaledansen ook!”

We doen de eerste ronde. En het gaat… mwah. Het kan vele malen beter. Ik geloof dan ook m’n ogen niet als we direct worden doorgeplaatst naar de demi-finale. Met 12 crossen (punten, van de totaal 15) waren we tweede geplaatst. En toen hadden we ruim de tijd. Want de demi-finale was pas veel later.

Deze demi-finale ging echt wat beter. Maar goed, we hoopten echt nergens op. 12 paren nog over, 6 gingen er naar de finale. We hadden al zoiets daar zitten wij niet bij! We gaan, al lachend, de vloer af.

De finales beginnen. We zien vrienden van ons wel of niet in de finales belanden. En we wachten… op de finale Latin C klasse. En we horen ons nummer, en ik lach. Ik ga met opgeheven hoofd die vloer op en ik geloof het niet! Ik zeg nog tegen Tessa: “we worden dalijk gewoon wakker.” Maar we dansen finale. En die ging geweldig! Maar goed, sommige paren waren echt sterk! Ik rekende al op de zesde plaats, maar goed, lekker boeiend weet je? Het ging mij erom dat we naar het NK gingen.

De prijsuitreiking. We komen bij onze klasse. We gaan daar staan, en we horen 6de plaats, en we willen naar voren lopen. Evenals met de 5de, en met de 4de. Ik kijk Tessa telkens vreemd aan als wij het niet zijn. :S

De laatste drie, en daarna de laatste twee paar. Ik sta naast Tom en Marijke, en daar wil ik niet boven eindigen. Jah okay, stiekem wel natuurlijk, maar hun knokken er hard voor. En ze zijn gewoon goed, klaar. Tot mijn opluchting en verbazing alom werden we 2de. En ik huilde. Van geluk uiteraard. Dit kon gewoon niet!!

Nou maar hopen dat m’n danspartner vaker door haar voet heengaat!