Rittap

Werken is vallen en opstaan. Daar was ik al achter tijdens mijn eerste supermarktbaantje. Zo sta je stil, en zo ben je vulploegleider.

Bij mijn huidige werk in IT-migratie land is het niet anders. Kreeg afgelopen woensdag te horen of ik “even” binnen 24 uur wou gaan regelen dat ik vanaf maandag naar een ander project kon in het zuiden des lands. Geweldig natuurlijk, zo’n nieuwe uitdaging, maar dat is me toch een klap in je smoelwerk! Alles wat je moet regelen en laten regelen moet ineens zo snel dat je al gauw het overzicht kwijt bent.

Maar goed, ik zit vanaf volgende week dus gezellig met mijn gat in Maastricht in een hotelletje aldaar. Maar eens kijken wat er in dat reserve-België te doen valt…

Dat heb ik op dit moment echt! Mijn mobiele telefoon is doodverklaard… alweer. Na eerst gemekker te hebben gehad met het schermpje, heeft mijn HTC Touch er nu echt de brui aan gegeven. Te horen aan het geluid als ik het toestel aan het netsnoer hang maakt het onding een vette kortsluiting, of iets in die trant.

Ik ben dan ook niet mobiel bereikbaar; jullie moeten maar mailen ofzo. En ik vind het echt gewoon bagger, want als er één ding is wat je niet van me af moet pakken, is het wel mijn mobiel.

Ik ga nu dan ook verder met rouwen.

Zelf ben ik niet zo van de theaters enzo. Ja, een cabaretvoorstelling. Maar toneelstukken, nee het is niet echt mijn ding.

Maar natuurlijk ga ik wel naar de voorstelling van het zusje van Mitz. Weet je, dat is eigenlijk ook gewoon als een zusje van mij. Toen ik dan ook een kaartje kreeg van haar nieuwste productie, Feyenoord Forever, zou ik natuurlijk daar heen gaan.

Nou moeten jullie wel even in het achterhoofd houden: hoewel ik niet zoveel met voetbal heb, support ik het mooie clubje Ajax. Puur omdat ik dat goed voetbal vind hebben, en Feyenoord zelfs met peperdure spelers maar aankloot.

Maar wat een voorstelling zeg! Feyenoord Forever, dat gaat over het leven van Feyenoord-held Coen Moulijn, wordt als een dynamische musical neergezet en sommige liedjes blijven ook heerlijk in je kop hangen. Wat ook wel mooi geregeld was waren onze plaatsen: in het midden, vooraan. Hoe goed wil je het hebben?

Als je in Rotterdam woont zeker een idee om heen te gaan, ook voor de portomonnee. Kaartjes zijn absoluut niet duur! En als je gaat, ga dan naar Cast B. Want Lindsay is toch veel beter!

Nu is alles helemaal rond. Web 2.0 rockt de pan uit, zoals we dat hier zeggen! We hebben een blog, Flickr, Twitter, veels te veel wegen van contact, en alles kan direct worden geplubiceerd dankzij de mobiele telefoon. Nog even, en dan is mijn liefdesleven ook Web 2.0: de nieuwste singles (met foto) via RSS!

In hele vroegere tijden, toen ik nog een wereldberoemdheid was met een bepaalde media-uitgave (*ahum*) heb ik ooit een plaat gedraaid van een artiest, op wiens muziek ik meteen verliefd was. Ik was toendertijd 15-16 jaar oud, en had geen creditcard tot mijn beschikking of iets dergelijks. Niets kon me aan zijn album helpen, dat van Randy Coleman.

Nu is het anders. Dankzij koppelingen tussen PayPal (of in dit geval Click&Buy) met je bankrekening kan je makkelijker dingen kopen nu ik volwassen ben. Toen ik dan ook dit album tegenkwam in de iTunes (Music) Store, had ik al op de “Koop”-button geklikt voordat ik het wist! En het album is briljant! Ik leef weer in die roes

Gister deed ik het. Voor mijn werk moest ik naar Drachten toe. Nou ben ik zelf nooit ver weg geweest. Het noordelijkst wat ik ooit in Nederland heb gezeten was Enschede. En dat vond ik al ver.

Totdat ik gisteren naar Drachten toe moest. Wat een pokke-eind is dat zeg! Wel mooie omgeving daar, dat wel. In plaats dat ik met m’n domme hoofd nou even een aantal fototjes schiet onderweg! Maar zo’n ritje moet je niet dagelijks gaan doen, dan zou ik gillend gek worden.

Helaas Gelukkig mocht ik vandaag weer! Eerst een switch ophalen in Hoofddorp, en alzo weer door naar Drachten. Makkelijk verdiend zo hoor!

Zo zou ik vannacht wel genoemd moeten worden. Zoals velen weten kan ik niet tegen onnodig dierenleed. Begrijp me niet verkeerd hoor, ik eet gewoon vlees, heb ook muggenlijken op mijn voorruit zitten en heb ook huisdieren gehad.

Ik heb het over zinloos geweld. Want dat was het gewoon! Ging ik met Mitz nog even rondhangen in de buurt, zien we daar een hond liggen onder een lantaarnpaal. Hij ligt er maar bij als een zielig hoopje. Ik besluit even polshoogte te nemen, hoewel ik al zag dat het beest zijn oren in de nek lagen. Alert en luid blaffend probeert hij op te staan, maar het beest is mank. Ik kijk goed en zie tenminste één poot dat niet recht staat, en een wond in zijn zij.

Het uitlaattuig zat nog om zijn lijf. Dit riekt mijns inziens naar het dumpen van, danwel mishandelen/verwaarlozen van je huisdier. Ik zou het nooit over mijn hart verkrijgen om het beest zo achter te laten. Andere mensen op diezelfde plek hadden het beest om 19:00 uur daar al gezien; het was toen al 23:00. Dierenambulance hadden ze ook al gebeld, maar die wou niet komen. “De hond zat niet in een kooi!” :S Gek hè, als hij niet van de beller is!

Ik besloot opnieuw te bellen, dit keer het landelijk meldpunt. Deze waren niet actief in ons woongebied, dus dan maar de regionale meldkamer van de politie. Afijn, 2 uur later was er politie.

Toen het beest in het licht van de auto van onze blauwe vrienden lag, zag je pas goed wat het beestje is aangedaan. Bebloed oog, poot compleet ontzet en verschillende huidwonden. Ik schrok me rot, en ik kook dan echt van woede! Wie wil zo’n beestje nu wat aandoen? Diegene wil je toch echt onder je motorkap hebben dan!!!

De dierenbescherming heeft het dier meegenomen. UPDATE helaas konden ze me niet zeggen hoe het met het beestje ging toen ik ze opbelde deze avond.

Nee, ik heb geen vogel genomen als huisdier. Verre van dat. Dankzij Robin m’n account bij Twitter weer eens opgepakt. Sommige dingen zijn gewoon niet boeiend om over te bloggen, maar wel om te melden. En daar is Twitter dan weer voor. Zie voor de laatste statusupdates de sidebar, of kijk op mijn profiel aldaar (en volg me!).

En dat is te merken buiten zeg! Wat een heerlijk weer: temperaturen tot boven de 25 graden, geen wolkje aan de lucht en lange files naar de stranden! Heerlijk

Wat dan weer minder aan dat seizoen is, is de hooikoorts. Caramba wat heb ik daar nu last van zeg! Ik nies me de ramban, neus zit dicht en ben halfdoof. Iets minder, zeg ik je!

Maar wat een heerlijke tijd zeg. Lekker tot lang buiten blijven hangen, lang licht natuurlijk! Dit weekend waarschijnlijk naar het strand met de homies.. Daar gaan leuke foto’s uit komen!

Waar is me zwembroek?