Het is vrijdagochtend, 10:36 als ik in het druilerige Maastricht mijn weblog eens open. Eigenlijk meer een misclick op de bookmarkbar, want eigenlijk wou ik naar Tweakers. Maar dat doet er niet toe..

Ik zie dat berichtje wat ik heb geplaatst na het overlijden van mijn oma. 18 februari is al een hele tijd terug. In de tussentijd heb ik geen foto’s gepubliceerd, niets geplaatst op dit weblog en heel weinig aan twitter gedaan.

Ik was even helemaal klaar met het internet. Of tenminste, de drang om dingen te vertellen was weg. Ik voelde me niet genoodzaakt iets te publiceren wat met mijzelf te maken had. Het zijn ook rare tijden geweest, een overledene in de familie is nooit fijn, maar ook andere dingen zijn er ondertussen gebeurd. Een tof weekend GamesFM @ EnergyLAN bijvoorbeeld. Ik was jarig, sterker nog: ik ben bejaard geworden. Nooit meer kom ik van die -tig af!

Maar bovenal concludeer ik dat ik in die tijd een ander mens was.

Ik ben een persoon dat normaal leeft met de dag en kijkt naar de toekomst. Dat is ook de reden dat ik mij over het algemeen een vrolijk persoon kan noemen, omdat ik mezelf blijf influisteren: “Het komt wel goed, schatje.” Maar eigenlijk is dat een leugen, dat weet je namelijk helemaal niet.

Het grappige was dat ik het met BiBaBoukenende “Huilen met de pet op” Hachmer hier ook al over had. Die man weet mensen enorm te doorgronden, en gaf me van de week even een precieze karakterbeschrijving van mij met vele voorbeelden die enigzins aansloten bij mijn verleden. Het heeft me aan het denken gezet.. Wat wil ik nou eigenlijk met m’n leven? Ik leef op dit moment eigenlijk nog tussen jongetje en volwassen vent in. Ik werk ondertussen alweer meer dan een jaar bij dit bedrijf waar ik nu zit, maar de laatste tijd voel ik me er echt niet meer op m’n plek. Niet omdat ik geen leuke job heb (alhoewel, het stop&go effect van wachten op werk en je daarna uit de naad werken is ook niet echt fijn) maar vooral omdat ik twijfel of ik wel doe wat ik wil.

Dat is het enige wat BiBaBouke me niet kon vertellen. Een antwoord op de vraag: “Wat wil ik nou eigenlijk?” kreeg ik niet, van niemand niet. Ook niet van mezelf. Uit een beroepskeuzetest bleek dat ik vooral praktisch, mensgericht en ondernemend van persoon ben. Voorgestelde beroepen: militair, leidinggevende kinderdagverblijf, geneeskundige en accountant. Vier dingen die ik ab-so-luut niet wil worden. Ik denk dat daar het probleem ligt, ik weet heel snel dat ik iets niet wil. Misschien te snel, en dat ik daarom dingen afkaats voordat ik werkelijk weet wat het is.

Maar tot de tijd dat iemand me kan vertellen wat ik leuk vind, wat ik wil, zal ik maar blijven aanmodderen. En ik moet niet zo klagen, aldus “Huilen met de pet op” Hachmer.